سقوط "🪾"

𝘚𝘶𝘨𝘨𝘦𝘴𝘵𝘪𝘰𝘯 𝘷𝘦𝘳𝘵𝘪𝘨𝘰 By 𝘩𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘪𝘴 𝘧𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘴

تلخم و لزج. انگار که خِلطی باشم ته گلویی. افتاده‌ام و مچاله. انگار جهان سرفه کرده باشد و من افتاده باشم روی زمینی که سردی‌یش را از تنم می‌گیرد. هر قدم که می‌زنم، زمین زیر پایم نمی‌ماند. پر از خلأهای شده که من را در خودم می‌بلعند. یا شاید هم پایم روی لاشه‌‌ام راه می‌رود و خودم، راه را گم کرده‌ام.

خسته‌ام... از هر خمی که در پیشانی‌یم افتاده و هر شیار خشکیده‌ای که بر کف دستم نشسته. هی رفتم و رفتم و آخرش رسیدم به هیچ! جایی که فقط لغزیدن بود. لغزیدن توی مِهی که بوی گند خودش را مثل پارچه‌ی خیس دور دهانم پیچیده و نمی‌گذارد حتی فریاد بزنم: تمام.

بعضی شب‌ها -شاید همه‌شب‌ها- خواب می‌بینم: دارم از خودم عبور می‌کنم و پشت سرم خودم را می‌بینم که دست تکان می‌دهد و داد می‌زند: برنگرد. ولی برمی‌گردم. همیشه برمی‌گردم. و هربار که برمی‌گردم، یک تکه از روحم آن‌‌طرف جا می‌ماند. دیگر حرفی ندارم و سؤال‌هایم هم پوسیده‌اند. دیگر حتی جواب هم نمی‌خواهم چون می‌دانم جواب‌ها گندیده‌تر از سؤال‌هایم‌اند.

همچنان می‌دوم، می‌جوم، تُف می‌کنم گوشه‌کناری خودم را. تا روزی که از این نعش عبور کنم و فریاد بزنم: تمام.